Sünnwend is all wesen, de Raunächt sünd nu üm
Un Wotans wilde Horden teckt af, na Norden üm.
Jo, nu ward dat Tiet, meen leves Fröhjohr kümm.
Dat eerste Gröön heff ik schon al sehn,
man lütt nur, aberst wunner scheun.
As ik dat sehg, kann ik mi vun Harten freun.
De Knupp sünd all lang, so prall un drall,
un deit na dat Licht sik strecken,
All Johr wedder, dat sülbe Speel,
de Blöten wöllt sik nu recken
de een blöht scheun witt, de anner so buttergeel
Sogor een Vagel heff singen hüren.
Wull he dat Leven nu opwecken?
De Dag de ward nu lang un länger,
un de Sünn schient warm vun Heben
Se harr schon al bannig Kraft,
un in de Twieg dor stiggt op, de Levenssaft
nu schall allns togang kamen, dat niege Leven.
Se lockt mit ehren Strahlen, wat deep is in`e Eer
nu rut to kamen, nu müsst se nich mehr freern
In de Bööm dor singt een Mees ehr Zizipä, Zizipä.
Wo büst du , ik bün all hier, wo büst du, ik bün all hier.
Oh moie Fröhjohr, kumm gau her.